Wei-eiwit is verreweg een van de meest voorkomende supplementen. Het eenvoudige poeder, verkrijgbaar in een breed scala aan soorten en smaken, wordt door een groot aantal bedrijven aangeboden en gebruikt door talloze atleten en recreatieve sporters – allemaal in de hoop hun individuele doelen te bereiken met wei.
Interessant genoeg weten veel mensen echter niet zo veel over wei. Wat is het precies? Waar komt het vandaan? Hoe wordt het gemaakt?
Het belangrijkste: waarom is het van belang? Begrijpen hoe wei wordt geproduceerd kan je helpen om veel van de mythes en misvattingen rond dit zeer nuttige supplement te doorzien.
Een dieper begrip kan je ook helpen betere keuzes te maken als het gaat om welke wei-eiwit je in je eigen routine besluit te gebruiken.
Waar het allemaal begint
Historisch gezien is wei eigenlijk een bijproduct van het kaasbereidingsproces. Eerst wordt een soort stremmingsmiddel, zoals warmte of zuur, aan melk toegevoegd. Dit zorgt ervoor dat het vaste deel van de melk – de wrongel – naar de bovenkant drijft. En ja, melk bevat vaste stoffen. Maar in gewone melk zijn deze vaste stoffen opgelost in het vloeibare deel.
Na de scheiding worden de wrongel van de bovenkant afgeschept en meegenomen om kaas van te maken. De overgebleven vloeistof noemen we wei. Lange tijd werd wei door kaasmakers gezien als een soort afvalproduct. Sommige vindingrijke mensen vonden er toepassingen voor, zoals andere soorten kaas, diervoeder of zelfs meststof, maar – voor het grootste deel – was het een last.
De voedingswaarde van wei was wel al lang bekend, maar in vloeibare vorm is het noch praktisch, noch smakelijk. Vloeibare wei in de pan is meestal een ziekelijk bleek wit met een licht bittere smaak. Niemand wil dat.
Uiteindelijk werd ontdekt dat wei gedroogd en tot poeder verwerkt kon worden. We leerden ook dat goed behandelde wei die onaantrekkelijke bittere smaak niet hoefde te hebben. In dit stadium wordt deze wei een “concentraat” genoemd. Producten hiervan zijn rijk aan complete eiwitten en bevatten veel andere zeer nuttige voedingsstoffen. Maar niet alle fabrikanten stoppen hier.
Verder
Wei-concentraat is, naast rijk aan eiwitten, ook rijk aan vet en suiker (in de vorm van lactose).
Om hun eiwitgehalte te verhogen, ondergaan sommige bedrijven hun wei een extra bewerking. Dit verwijdert het vet en de suikers, waardoor een product overblijft met een hoger percentage eiwit per volume, maar dat ook veel andere voedingsstoffen mist die van nature in wei voorkomen. Op het etiket worden deze vormen van wei-eiwit “isolaten” genoemd.
Af en toe gaat het zelfs nog verder. Sommige bedrijven gebruiken enzymen om het eiwit gedeeltelijk te verteren, om het makkelijker verteerbaar te maken. Wat een interessante stap is, aangezien wei-eiwitconcentraat al op een indrukwekkend tempo door je lichaam wordt opgenomen. Deze producten, hydrolysaten genoemd, zijn over het algemeen veel duurder vanwege de extra verwerking die eraan is besteed.